همانگونه که پیش تر بیان گردید گردشگري شهري‏،کنش متقابل گردشگران‏ ـ‏ ميزبان و توليد فضاي گردشگري‏پيرامون سفر به مناطق شهري با انگيزه‏هاي متفاوت وبازديد از جاذبه‌ها و استفاده از تسهيلات و خدمات مربوط به گردشگری است كه آثار متفاوتي را در فضاي شهري برجاي مي نهد‏گسترش گردشگری بنا به اهمیت پیچیده و چند بعدی خود با اثرات گوناگون مثبت و منفی و نتایج متعارض همراه است بنابراین به مطالعه و ارزیابی همه جانبه نیاز دارد . مهم ترین ابعاد و اثرات توسعه گردشگری را می توان درسه میدان زیست محیطی  اثرات اقتصادی و اثرات اجتماعی و فرهنگی آن جست . با توجه به سه پیامد اجتماعی و فرهنگی  اقتصادی و زیست محیطی در امر گردشگری می توان از راه گردشگری شهری  هویت قومی و بومی را معرفی و هنرهای سنتی و بومی و نیز ادبیات عمومی را تقویت كرد . ایجاد اشتغال و معرفی مشاغل جدید از دستاوردهای مهم پرداختن به امر گردشگری است افزایش اشتغال سبب كاهش نا برابری های اجتماعی می شود و تعادل اقتصادی را فراهم می سازد . در حوزه ی زیست محیطی نیز با افزایش گردشگری می توان بهسازی شرایط زیست محیطی  تقویت نهادهای مربوط به این حوزه جلب مشاركت های عمومی را كه موجب حفظ اراضی كشاورزی و اراضی تحت حفاظت است را فراهم كرد .

کنشگری گردشگران درفضاهای شهری پيرامون جاذبه ها ،بافت شهر ، خريد ، اسکان و فعاليت های جنبی است که در رويکردبه موزه ها ، تئاترها ، نمايشگاه ها ، مراکز تفريحی و نظير اينها تبلور می يابد. اين گونه از گنشگري گردشگري در فضاي شهري در راستاي انگيزه هاي متفاوتي شكل مي گيرد كه شامل موارد زير مي باشد اگر به تجربه های دیگر كشورها دقت شود در شهرهایی كه فاقد جاذبه های گردشگری می باشند، مدیران شهری به ایجاد و توسعه پارك های چند منظوره ایجاد مجموعه های فرهنگی – ورزشی وفرهنگ سراها  ایجاد انواع موزه های طبیعی  تاریخی و هنری و تبدیل بناهای با ارزش قدیمی به مراكز فرهنگی و هنری  ایجاد وساماندهی مسیرهای پیاده و دوچرخه سواری ،راسته های تفریحی  بهسازی و نوسازی بافت های تاریخی  ساماندهی و طراحی دره ها  سواحل دریاها و رودخانه و نیز به ایجاد بناهای یادمانی اقدام می كنند .

برنامه ریزی و مدیریت توسعه ی گردشگری شهری با توجه به اهداف و اصول توسعه پایدار گردشگری ، دانشی میان رشته ای به شمار می آید كه به همكاری رشته های گوناگون علمی و همكاری بخش ها و نهادهای گوناگون مسئول در توسعه و عمران شهری نیازمند است . جوهر برنامه ریزی و مدیریت گردشگری شهری،  شناسایی منابع و عوامل موثر در توسعه ی گردشگری واستفاده بهینه و پایدار از آن هاست كه در راستای تامین نیازهای فراغتی عامه شهروندان و بازید كنندگان در مقیاس محلی  ملی و فراملی به كار می رود . بنابراین محورهای اصل برنامه ریزی ومدیریت گردشگری شهری  به تعیین سلسله مراتب برنامه ریزی و گردشگری شهری، تعیین مقیاس برنامه ریزی  شناسایی عوامل اصلی موثر در توسعه گردشگری شهری و تدوین سیاست ها و روش های نگهداری ظرفیت منابع گردشگری مربوط می شود كه در این مینان مدیریت شهری نقش بسیار مهم و موثری را در ایجاد هماهنگی و تعامل در این نهاد موثربرعهده خواهد داشت .

درحال حاضر وظایف برنامه ریزی و مدیریت توسعه ی گردشگری دركشور درسطح های گوناگون محلی  ملی و فرا ملی  بر عهده نهادهای مختلفی است كه هر یك دارای ساختار بخشی اند و از این نظر اقدامات آن فاقد هماهنگی و همكاری لازم است. با توجه به نبود یك رویكرد جامع و مدیریت یكپارچه در سیاست های كلان توسعه گردشگری در كشور  می توان گفت كه هنوز جایگاه گردشگری شهری در نظام برنامه ریزی توسعه و عمران به درستی تعریف و و تبیین نشده است.به طور كلی می توان مشكلات بنیادی در توسعه گردشگری  شهری را فقدان رویكردی جامع و هماهنگ در توسعه گردشگری شهری در مقیاس محلی و بین المللی،  ناهماهنگی میان نهادهای شهری ، زیست محیطی ، گردشگری و میراث فرهنگی ، نقش كم رنگ دولت و شهرداری ها در توسعه گرشگری شهری،  نقش ضعیف برنامه ریزی شهری و منطقه ای در تامین زیرساخت ها و تسهیلات گردشگری شهری،  نارسایی وناهماهنگی در قانون ها و تشكیلات اجرایی توسعه گردشگری شهری، حضور كم رنگ بخش خصوصی وضعف مشاركت در زمینه ی گردشگری  شهری و نیز كافی نبودن آموزش  تبلیغ و اطلاع رسانی برشمرد .